It Is Very Hard To Say The Exact Truth, Even About Your Own Immediate Feelings

Much Harder Than To Say Something Fine About Them Which Is Not The Exact Truth

Wednesday, April 01, 2009

Something Stupid


Pagi. Panggilan daripada dia. Kereta kehabisan minyak katanya. Saya masih belum keluar dari rumah. Baru terjaga dari lena. Pelik. Dia tidak pernah kehabisan minyak. Awal pagi pula! Tetapi suaranya seperti perlukan bantuan. Tengok jam. Ah! Macamana boleh tidak sedar pula pagi ni? Tergesa2 bangun. Mandi - manda.

Keluar dari bilik air...
Kring!~ Kring!~
"Awak!"
"Ye!"
"Tak payah datanglah! Ada budak motor ni tolong."
"Hah? Oke2. Apa2 hal bagitau."

Mata merilik ke jam dinding. Lewat! Malam tadi tidak tidur lena. Argh! Malas! Mujur ada orang lain tolong. Baik sungguh penunggang motorsikal tersebut. Ambil beg, periksa jika ada barang atau dokumen2 penting tertinggal. Lengkap. Angkat beg ke ruang tamu.

Kring!~ Kring!~
"Awak!~"
"Hah! Dah oke lom?"
"Dah! Tapi orang ni mintak 50 ringgit lah!"
"Aik? Kenapa pulak? Budak muda ke baya2 kita?"
"Entah. Baya2 kita kot? Datanglah sini! Saya takut."
"Pulak. Dok dalam kereta. Kunci semua pintu. Ada orang ramai tak?"
"Ada. Erm..."
"Oke2. Tunggu situ sampai saya datang."
"Cepat sikit!"
"Iyalah. Saya dah lewat ni! Ish!"

Masukkan dompet dan telefon bimbit ke dalam poket. Tutup pintu bilik. Betul2kan rambut yang tak berapa nak ada. Matikan modem. Angkat beg ke depan pintu.

Kring!~ Kring!~
"Cepatlah!"
"Eh! Tunggu je lah situ. Saya datang!"

Apa pula yang sampai RM50? Sumpah seranah. Maki hamun di dalam hati. Ingatan kembali kepada kejadian tayar kereta saya yang pancet dulu. Tolong, tapi minta RM20. Mujur BujaL sampai tepat pada waktunya. Kalau tidak, mahu bergaduh dengan orang yang tidak dikenali di tepi hiway Kajang - Puchong agaknya. Risau.

Ambil kunci, buka pintu....
"APRIL FOOL!!! Hahahaha!~"
"Cis! Ampeh! Terkena aku!"
"Hari ni 1 april lah!"
"Ah! Tade2. Tade April2."
" Hahahaha!~"
"Sampai hati..."

Buat seperti tiada apa berlaku. Abaikan dia yang sedang ketawa di depan pintu. Keluarkan beg. Kunci pintu. Melangkah ke tangga. Dia masih lagi ketawa.

"Nak pergi terus ke?"
"Ah! Jom makan!"
"Hahahaha!"
"Siut jeh! Saya risau tau tak??"
"Hahahaha! Memang plan nak kenakan awak! Hahaha!"
"Cis! Jom pegi makan! Cepat!"
"Marah ke?"
"Yelah! Risau tau tak?"
"April fool mana boleh marah! Hahaha!~"
"Dah2! Jom cepat! Makan! Lapar nih!"

Dia masih ketawa. Belum pun kaki melangkah ke anak tangga untuk turun ke bawah, giliran saya pula ketawa. Dalam hati masih lagi sedikit marah. Ketawa sambil melangkah laju ke kereta. Dia yang tadinya kelat, mengekori dari belakang. Sambung ketawa.

"Naik kereta masing2 ke?"
"Hah! Naik kereta saya ajelah. Gi makan. Pastu blah!"
"Padan muka! Sapa suruh tido lewat! Hahaha!~"
"Jangan buat macam ni lagi. Terkejut tau tak? Ni kejap lagi kang pergi kerja lambat pula."

Ketawa lagi sehingga kereta berhenti di hadapan Millenium Cafe, Putra Perdana. Menu pagi tadi lontong dan milo ais. Dia juga mengambil lontong, tapi tidak ingat pula minuman apa yang diminta. Huhu!~ Makan2. Bercerita. Berbual. Masih lagi ketawa. Topik kami pengalaman April Fool masing2. Tidak lama. Bayar makanan. Terus pergi.

  • Sabarkan ajelahh!!!! Hakhak!~ Tahun depan 1 April kena beringat! Kah! Kah! Kah! Menjadi pula lawak April Fool yang berjaya porak perandakan pagi yang dah memang lewat! Cis!
  • Prank by My Sweetheart!!





Tuesday, March 24, 2009

--==[[ Tahniah!~ ]]==--




Waktu ini. Jam ini. Saat ini. Saya sedang 'on air' di MobileircFM. Ber YM dengan GG, Diya dan Hotun. Dengan topik2 yang berlainan. Ahak!~ Sedang menyekodeng blog2 rakan2. Saya juga nak mengucapkan selamat datang kepada GG dan Nadia ke dunia blogger. Selamat datang juga kepada Incik Nazri a.k.a Mr BeLL a.k.a Cupin ke blog saya. Untuk pengetahuan semua, banyak2 blog sahabat2 yang pernah saya baca, blog Incik Nazri lah yang paling bagus. Malangnye, Incik Nazri ni kedekut pula. Tidak mahu link kan blog dia ke sini. Sila link kan blog anda ye Incik Nazri! Saya sudah tidak aktif dengan blog fs. Ahak!~


Tidak tahu pula apa yang mahu di karangkan di sini. Kekeringan idea pula. Apa ya? Khairunisa Nadia, adik sepupu saya yang paling manja. Anak sulung, tapi manja sangat. Anak sulung kepada Makteh dan Pakteh adik ayah. Baru sahaja melangsungkan perkahwinan pada 14 februari 2009. Semalam, dapat satu berita yang sangat menggembirakan. Orang baru akan datang! Yeay!~

Di sini, saya mengucapkan Tahniah!~ Semoga akan lahirlah seorang bintang yang di sayangi. Ehek!~ Sebenarnya saya ketandusan idea mahu mengarang. Yang penting, Ucapan Tahniah itu yang mahu disampaikan. Hehehe!~ Azan maghrib sudah berkumandang. Saya minta diri. Assalammualaikum Warahmatullah...

Salam Sayang!~
--==[[ PrOpErTy Of BadTz ]]==--



Sunday, March 22, 2009

--==[[ Pathetique!~]]==--

If i could turn back the hands of time.. i wish that we'll never known each other...hmm .. apa ye? ahak! Rasa macam nak taip gitu je sampai habis. Tiba2 rasa tidak tahu bagaimana hendak susun ayat pula. Kalau taip London sampai habis nanti khuatir tidak sampai pula maksud ayatnya. Ahak! Lama betul tidak update. Baca2 semula semua entry, semua ayat2 skema2 belaka. HueHue!~ Untuk entry yang ni rasa macam malas hendak susun ayat2 skema. Tapi, setakat ini sahaja sudah ada unsur2 skema juga. Uhuk!~ Ahaaaaaaaaa!!~~ Apa kata saya menaip dalam loghat Negeri Sembilan pula. Faham2 sendiri lah ya! Kalau payah sangat nak faham, sila cari kamus dwibahasa Bahasa Melayu-Longhat Minang. Itu pun kalau ada wujud la kan.. ahak!~

Baiklah!
Warning! Kalau nak baca sampai habis. Sila tarik nafas dalam2 oke! Kalau tak faham ayat2 nya nanti, abaikan aje lah. Takyah baca pun takpe. Lagi bagus! Ahak!

Sobona eh, tadi laie dah den pikir ayat2 omputeh nang nak kanghang. Tapi, bilo mulo yo naip, tobantut lak ayat eh. Apokobondo eh tah gek'eh. Tadi nengok2 gamba2 lamo dalam pc ni. Tojumpo lak gamba2 jaman den baghu bojinak2 dgn torncity dulu. Lamo dah. 2006 kot? Kalo tak silap la kan. Pojam colik, dah hampir tigo taun dah kona ngan sado2 nih. Apo nang den nak naip mulo2 tadi, sobona eh, nak kato kalo la buleh pusing balik ko 2 3 tahun lopeh, kalo buleh la kan, den tanak do kona2 ngan sado2 nih. Sobab? Ontah. Sobab, tiap kali den molepak2 ngan nang lain2, tiap kali tu lah den toingat. Bukan apo la kan. Takdo la salah apo2 pun dio ngan den. Cumo, bilo nampak yo dio, tibo2 den jadi angin satu badan.

Kocik ati? Takdo. Tapi, den dondam dio. Tak elok dondam2 kan? Tak ponah gak la den dondam manusio2 keliling den. Ado kot? Ontah? Cumo, jangan la buek den bonci ngan ekau. Sokali ekau ludah, jangan pikir la ekau nak jilat balik. Pantang tu. Somalam, dio takdo. Den sonang ati lak. Takdo lak maghah2. Takdo lak lintang pukang main badminton semalam. Elok yo. Takdo gak la ghaso2 cam nak balik yo cam duo minggu lopeh. Bukan la dondam apo pon. Sokali den kato jangan, tolong la jangan. Sokali den tanyo boto2 tu, tolong la boghi jawapan nang pueh ati. Jangan la nak pusing2 kato taktau2. Ayo nak kono lompang yo la sok tu. Sobaek la den pikir kawan2 lain. Kalo tak, maun yo den sopak gek'eh. Sobaek la ekau pandai nak elak bilo kalo tangan den dah naik. Kalo tak, tak tau la apo jadi gek'eh. Congkam deyan tu ekau simpan yo la solaie ado kosan eh.

Duo minggu lopeh. Salam, salam gak Sonyum, sonyum gak. Tapi, dalam ati, den tau ekau pugho2. Lakon yo. Pok den pon, tak mampu den nak nahan maghah den doh. Daghipado den buek bondo tak boto, baekla den tingga'an yo majlis. Kang, den naik antu, takdo sapo lak nak tolong doh. Atan? Shean dio. Silap2, dio yang kono lompang. Sebbaek la dio ikot yo bilo den kato jom balik. Janang takdo lak maso tuh. Kalo ikot'an, maso kojadian sobolom tuh, muko den songeh2, sonyum2 yo maso tanyo2 tu. Golak2. Gughau2. Dalam maso samo, den ado gak la ghaso cam nak golak tobahak2 bilo nengok muko ekau kulat2 nak jawab soklan2 copu den tu. Yang lolain memang dah bantai golak golek gampang gak la kan. Den yo kontrol sikit2. Kalo den golak2 gak, tak abih lak kua soklan2 den kek ko pulak kan. Kahkah!

Den sobona eh dah lupo dah pasal bondo nih. Somalam lak sado2 ni tibo2 bukak lak balik. Tu yang den ghaso cam nak naip yo dalam ni. Tigo ko ompek minggu lopeh punyu cito ontah. Lupo dah den. Pueh ati? Ado gak la sikit2 yang tak pueh sobab ekau tak jawab jujo. Den nyampah tul la oghang2 tak jujo nih. Pantang tul den. Bukan la den ni baek bona la kan. Tapi, cubo la jawab dongan ati yang jujo ikleh. Jangan la nipu dighi sondighi. Sepo susah? Ekau gak kan? Den? Dah lamo dah den susah. Solaie den simpan, solaie tu la den susah. Ekau apo tau? Ceh! Sokali ilang pocayo den, payah la nak balik'an somulo. Sokali den dondam, ontah bilo la nak ilang pulak dondam den kek ekau. Den ponah kato kan? Jangan sampai den dondam ekau sampai mati.

Mungkin la solamo ni ekau buek, oghang diam yo. Bia yo ekau camtu. Ngan den, tidak la. Den ponah kato pon kan? Ekau buek. Den baleh. Jangan pikir la ekau buleh lopeh. Solaie bocacak koghieh ngan lombing, solaie ekau tak kato maap, solaie tu den dondam. Solaie tu ekau takkan lopeh. Ekau main ngan bolang. Den baleh ngan bolang. Ekau main ngan koghieh, den baleh ngan koghieh. Ekau pon tau kan? Sokali ekau jojak kaki kek tanah den, jangan arap ekau buleh lupo paneh eh tapak kaki ekau monapak. Ekau laghi la mano pon, satu aghi sok ekau jojak gak kek tanah situ. Ingat? Den dondam ekau sampai mati. Nang ponteng, caba den ekau sambot. Caba ekau den sambut.

Mano pon ekau poie, mano pon ekau napak, den doakan nang tobaek yo pok ekau. InsyaAllah. Elok langkah ekau, elok la poie eh. Songsang langkah ekau, songsang la poie eh. Bughuk lagak ekau, bunghuk la jadi eh. Elok lagak ekau, elok la jadi eh. Cumo satu yo den nak posan. Ekau poie tompek oghang. Ekau jago la pe'el ekau. Jangan la dibuek2 laie macam tu. Ekau anggap yo la apo nang den lopeh'an ituaghi sumo eh pongajaghan. Macam ayat den kek ateh2 tu, mungkin solamo ni ekau buek, ekau tak nampak silap ekau. Tak pun, mungkin la oghang tak bani nak kato ngan ekau. Den ngaghut ni sobagai waghieh. Den anggap ekau sobagai waghieh gak. Den susun ayat waghieh2 yo. Den tau ekau takkan baco, tapi den kaghang untuk den kato abih abih'an apo yang topikir pok den.

10.09mlm, 22 mac 2009. Kigho abih la kek sini. Kalo satu aghi sok ekau soda, ekau datang mintak mangap, den toghimo mangap ekau. Sobab den memang bukan pondondam. Den takkan bonci oghang kalo oghang tak buek den mombonci. Den pon ponah kato kan? Apo yang laku jadi'an padan yo pok den. Esok2, den jumpo laie nang cam ekau, den tau apo den nak ngadap. Den tau apo nak dibaleh. Den tau ekau pon pikir samo. Sobab den tau apo dalam ati ekau. Den tau apo yang ekau simpan. Apo yang ekau komam. Solaie ekau tak datang kato mangap, solaie itu den dondam ekau sampai mati.

***Kepada sahabat2 yang baca entry ini sampai habis, jangan ditanya untuk siapa dan mengapa. Baca, simpan, abaikan sahaja. Komen? Sila komen. Tanya maksud tidak mengapa. Tapi jangan tanya apa sebab dan punca. =) Kepada sahabat yang ada di tempat kejadian, anggap sahaja tiada apa yang berlaku. 3 orang yang sentiasa ada bersama saya pun tiada di tempat kejadian. =( Akhir kata, saya minta maaf kepada semua dengan ayat2 yang saya taip. Jangan ada yang berkecil hati. Saya hanya tujukan kepada seorang individu. Blog saya kan? Terpulanglah apa sahaja yang ingin saya taipkan. Betul? =)





Labels

Angry (2) April (21) Chef Bard (5) Disember (23) Family (1) February (15) Friendship (5) January (15) July (22) Jun (5) Life Story (107) March (11) May (9) November (13) October (12) Ogos (12) Ramadhan (1) Sad (5) September (11) Shout Out (79) Song (21) Song Of The Day (18) Tag (4)